Sudoeste is raadselachtig en dromerig, maar ook pijnlijk. De film van de Braziliaanse regisseur Eduardo Nunes speelt zich af in een onherbergzaam kustdorp. Prachtig gefilmd in zwart-wit en in breder-dan-breed cinemascope.
In een notendop
“Het is een film over een meisje dat haar hele leven in één dag leeft.”
Eerste keer
“Hiervoor maakte ik vijf korte films en documentaires. Dit is mijn eerste speelfilm. Het viel niet mee. Vijf weken vroeg op. En een film van twee uur is ook echt wel iets anders dan eentje van tien minuten. Al was het verschil nu ook weer niet zo groot, doordat ik met dezelfde crew werkte. Ik heb acht jaar gewerkt aan het script. De film was overigens in eerste instantie drie uur lang, ik moest er nog veel uithalen om hem terug te brengen tot honderdtwintig minuten. Korter dan dat kon niet, vond ik. De kijker moet de beelden en geluiden goed op zich kunnen laten inwerken.”
Brazilië
“Wie commerciële films wil maken, kan daar in Brazilië gemakkelijk geld voor vinden. Maar voor onafhankelijke cinema is dat een stuk moeilijker. Dat zal overal wel gelden. Het ministerie van Cultuur heeft wel een potje voor filmmakers, maar dat krijgt elk jaar wel vijfhonderd aanvragen, terwijl het maar tien producties subsidiëert. Ik heb pas na diverse pogingen geld gekregen. Terwijl er beslist een publiek voor zulke films is in Brazilië.”
Eén dag
“Ik zie het verhaal als een fabel, maar dan een zonder moraal. Het is geen realistisch verhaal, en het is op verschillende manieren te interpreteren. Ik vertel er liever niet te veel over, want mijn uitleg kan andere interpretaties onmogelijk maken die ook de moeite waard zijn. Het meisje beseft zelf ook niet direct dat ze veel sneller ouder wordt dan anderen. Ze realiseert zich dat pas als ze een volwassen vrouw is en het jongetje ziet met wie ze diezelfde ochtend nog buiten speelde.”
Breedbeeld
“We hebben het gefilmd in een formaat dat breder is dan het gewone widescreen-formaat. Op zich maakt het meisje niet zo veel bijzonders mee. Ze ontmoet een paar mensen, ze wordt oud. Maar op die ene dag ziet ze wel alles voor het eerst. Die verwondering wilde ik overbrengen op de kijker door het beeld bijzonder te maken, extra breed. Ik koos voor zwart-wit omdat dat het verhaal tijdloos maakt. Het ontbreken van kleur maakt voor mij ook meteen duidelijk dat het geen realistisch verhaal is.”
Rotterdam
“Ik houd erg van het festival. Er zijn in het verleden twee korte films van mij vertoond en voor deze film heb ik tien jaar geleden geld gekregen van het Hubert Bals Fonds. Dit jaar zit ik niet alleen in de Tigercompetitie, maar presenteer ik ook nog een nieuw project in de coproductiemarkt CineMart. Ik denk dat ik maar naar Rotterdam verhuis!”
Bright Future
“Mijn volgende film heet Happy Death. Het is de verfilming van een boek van Albert Camus, zijn eerste, onvoltooide roman die pas na zijn dood is uitgegeven. Het heeft een begin en een einde, maar geen midden. Dat moest dus worden opgevuld. Het gaat over een man die een ander vermoordt om diens leven in te nemen. Dat doet hij op verzoek van de ander. Die is ziek en zou zelf een gelukkig leven willen, maar omdat dat niet meer kan, wil hij dat een ander in zijn plaats gelukkig wordt. De man die hem vermoordt, gaat op reis en probeert het geluk te vinden. We gaan het opnemen in Argentinië of Chili.”
Sudoeste – Eduardo Nunes
Za 4 18:15 Pathé 6
Door: Sietse Meijer